مهتاب باران عشق

زمستان نیز رفت اما بهارانی نمی بینم

بر این تکرار در تکرار پایانی نمی بینم

به دنبال خودم چون گردبادی خسته می گردم

ولی از خویش جز گردی به دامانی نمی بینم

به غواصان بگو کافی ست هرچه بی سبب گشتند

در این دریای طوفان دیده مرجانی نمی بینم

چه بر ما رفته است؟ ای عمر! ای یاقوت بی قیمت!

که غیر از مرگ گردنبند ارزانی نمی بینم

زمین از دلبران خالی ست یا من چشم و دل سیرم؟!

که می گردم ولی زلف پریشانی نمی بینم

خدایا عشق درمانی به غیر از مرگ می خواهد

که من می میرم از این درد و درمانی نمی بینم...

چقدر ثانیه ها نامردند

گفته بودند كه برمی گردند

 برنگشتند و پس از رفتنشان

بی جهت عقربه ها میگردند

و خیلی زودتر از آنچه تقدیر است می میری کبوتر جان

مداوایم مکن داروی من مرگ است ، نیا گفتم

مگر از اشتیاق زندگی سیری کبوتر جان

به انتهای شب كه می رسم

چیزی در درونم

انگار می میرد

آرام آرام ...

و خیالم كشیده می شود

در تاریكی

دیدگان تو

زمان می گذرد

و من

همچنان برای تو می نویسم

عجب برفی می آید

و من آوازم را

در سپیده برف پنهان می كنم

و بی تو

بی قرار می شوم

حق با تو بود

تو دلم یه حس نابه که نمی شه با تو گفت

گل وحشی نگاه تو عجب جایی شکفت

میون قلب کسی که گریه هاش بی انتهاست

شعرهای توی دلش پیش چشات باد هواست

اگه راستش رو بخوای همین چشات برام بسه

می دونم شلوغه و نوبت من نمی رسه

بی خودی منتظرم تو این صف طول و دراز

بیا و خارج نوبت یه جوری با ما بساز

در روزگاری نچندان کهنه

گشته ام بی خیال آرزوهایم

چند پائیز است و تو همان بهار دوری که هرگز نخواهی آمد؛

دستهایم از عادت قنوت خسته اند

چند پائیز است که احساس ام را به شروع های زمستانی پیچیده ام

در انتظار پنجره های غمگین

عبور برگ ها را در دفتر خاطرات مرور می کنم

چند پائیز است که درخوابهایم نقش می زنی و من هر روز را

 با فردا به بغض گره زده ام

 اما تو تا دور تا آن سوی رفتی

و هنوز آئینه در انتظار است

و گلدانها بی تاب و غروب....

 زیبا با واژه های تنهایی با آنکه می دانی و می دانم نخواهی آمد؛